Unai Elorriaga

Giroa alde batera utzita, olatuak alde batera utzita eta hamalau mila eta piku lagunen burmuin eferbeszenteak alde batera utzita (horrek ere honen neurriko beste hamazazpi artikulutarako emango lukeen arren), ahaleginduko naiz bertsolari bakoitzak gugan eragin zuena azaltzen. Ez dut egingo ordena alfabetikoan, ez dut egingo altuerari erreparatuta, are gutxiago lortu zuten postua kontuan hartuta, ez baitiot horri gehiegi ere begiratzen. Bertsoen logikari jarraituta komentatuko ditut.

Iruditu zitzaidan Sustrai Colinak inoizko finalik onena egin zuela. Oso bertso naturalak, gustura jarraitzen zirenak, distiraz zenbait puntutan. Baina inpresioa daukat Sustraik besteek egiten dutena halako bi (edo bost) egin behar duela puntuazio bera lortzeko. Inpresioa da.

Aitor Mendiluzeren bertsokera egunean-egunean estimatzen dut gehiago. Ondo harilkatua, alferreko ezer ez duena. Mendiluze existituko ez balitz, halako bertsolari baten zain egon beharko genuke. Inpresioa da.

Jon Maiak eta Unai Iturriagak urteetan eutsi diote euren mailari. Ez da erraza; Jon Maiak ez du galdu esateko era berezia, mundu ikuskera baten isla dena, eta Unai Iturriagak “bala bat mingainaren puntan” beti, berak esaten duen legez, entzuleari aulki ipurdira eginikotik saltoa eragiten dio oraindik ere. Inpresio bi dira.

Zer esango nuke Andoni Egañari buruz artean esan ez den zerbait esan nahi banu? Maisu handia da, arlo guztietan, baina ederra behar du inguruko bertsolariek egin zizkioten errespetu erakustaldiak jasotzeak. Eta hori gutxi balitz, hamalau mila eta piku lagunek “Andoni, Andoni!” oihuka bizian sentitzean ez zen oso deseroso egongo. Edozeinentzat ez litzateke amets txarra izango. Inpresio onirikoa da.

Aitor Sarriegik bertso dotoreak dezente utzi zizkigun eta aforismoak ere batzuk azken puntuetan. Ez da erraza bat-batean eta lehen finalean. Bejondeiola. Inpresioa oso oholtzatik apartekoa da.

Maialen Lujanbiori eskerrak eman behar zaizkio aspertu arte. Bertsolaritza modu bat eraikitzeko egin duen lanagatik. Hausnarketagatik. Baina nik ikaragarri eskertzen dizkiot azken puntutik kanpora, bigarren puntuan beharbada, edo lehenengo, bigarren eta hirugarren puntuak lotuta, sortzen dituen txinpartak, jolasak. Inpresio ludikoa da.

Askotan agertu dut nire miresmena Amets Arzallusekiko. Etorkizuneko bertsolaria da niretzat. Nahiko nuke 2049ko txapelketan ildo horretakoa izatea zortziak. Eta hura larridura autobuseko bertsoan geratu zenean… Eta jendea txaloka hasi zenean… Halako angustia moduko bat sentitu zuen ezkerrera egiten duen muskulu horretan, oholtzan ni banengo bezala, ordurako saio ikaragarri biribila lausotuko ote zuen horrek. Sailkatu zen hala ere. Gure eskuek Sebastian Gonzalezenak ziruditen gorriaren gorriaz. Inpresio eskukada da.

Igor Elortza ere bilatzen egon ginen oholtzatik, gehiegi argaldu ote zen pentsatu genuen eta distantziatik ez ote genuen ikusten. Fisikoki ez genuen ikusi, baina berak piztu duen bertsokera han zen, Aitor Mendiluzeren puntu batzuetan, Maialenen beste batzuetan, Ametsen beste batzuetan. Gustura eduki genuen inpresio estralurtar hori.